We kunnen twee dingen doen. We gaan voor veilig, of niet.

Suzan Massier

Vonkenmaker, moeder, doe-dromer, droom-doener

6 juni 2016 Leestijd 12

Tips, inzichten, adviezen en trucs van de beste mensen uit en van buiten de regio.

“Vroeger… Vroeger leerden we sneller dan er ontwikkelingen waren. Dan konden we plannen maken, met een forecast en zo…” Suzan Massier kwam bij Rabobank Meppel-Staphorst-Steenwijkerland om ‘de regio te stimuleren’. “Ik kreeg carte blanche van de directie. Toen heb ik gezegd: ik schrijf geen plan. Ik wil alleen weten wat jullie willen bereiken met de regio en dat samen met zoveel mogelijk anderen realiseren.”


“We leren tegenwoordig langzamer dan er ontwikkelingen zijn. Dus als we een ondernemer aan tafel hebben met een goed plan, dan moeten we gelijk in actie komen,” Suzan zit op de punt van haar stoel. “Gewoon van A naar B, en daarna van B naar C, en dan zo verder. Samen op weg. Zo zijn we ook met de regionomie begonnen.”

En toen kwam het uur U. Suzan legde de directie twee opties voor. “Of we doen het veilig. Zoals we het altijd deden. Met een plan en een bekend resultaat. Óf we ontwikkelen een visie en we zien wel wat er op ons afkomt. Business after Midnight. Met nieuwe regels en nieuw gedrag. Ze kozen voor het laatste. Met de kans op teleurstelling of juist veel meer dan waar we op durfden te hopen.”

Het gonsde al gauw door de bank. “Ik vond het zelf af en toe ook spannend. Er werd wel gemopperd. Zonder duidelijk plan beginnen, daar kregen we vroeger strafwerk voor. Tot de eerste bijeenkomst, in de Lindenhof. Na afloop kwam er iemand naar ons toe en zei: “Johan, dit had ik echt nooit verwacht. Eindelijk! Ik voel dat de bank mijn taal spreekt en mee kan in de nieuwe wereld.” Ja, dat was een mooi moment. Toen wisten we: dit is de goede weg. We gaan door.”

Het ging van regiostimulering naar Marcel Kampman, verborgen schat in de regio, naar de regionomie! Er werden vier expedities gevormd, vier expeditieleiders aangewezen en de bal rolde. Zorg, Onderwijs, Toerisme en Innovatie gingen op pad. “Ontwikkelingsvelden die we belangrijk vinden voor de kracht van de regio. We hebben bijvoorbeeld geen universiteit hier. Ben je dan nog interessant als regio in de toekomst? Hoe organiseren we dan toch ontwikkelkracht? We hebben veel steady MKB-ers, maar hoe maken zij zich klaar voor 2025? Nú meekomen – versnellen, vernieuwen, ontwikkelen – bij het MKB is zó ontzettend belangrijk voor de toekomst van onze regio.” Maar ook de expedities zijn regionomisch. “Het kan best zo zijn dat er een nieuwe expeditie bij komt. Agri en voedsel bijvoorbeeld. Die zou ik er graag bij willen.”

Suzan durft inmiddels te geloven in de droom. “Stel dat het wel kan, stel dat het wel lukt? Ik heb geleerd dat er genoeg redenen zijn om niet te beginnen aan een wens, droom of verlangen. Het wel doen, aandurven, samen de eerste stap en verder zetten, elkaars hand vasthouden, vonkjes maken… Bij jezelf en anderen. Hoe meer vonkjes, hoe meer energie en licht! Stel je voor, een regio vol vonkjes, wat een lichtzee. Stel dat het wel kan…”