Die eerste vlek is een verrijking. En een vlek.

Marcel Kampman

Vindt imperfect gaaf. Gelooft niet in bijeenkomsten met badges en visitekaartjes. Wel in goede kwaliteit. Eigenaar van Happykamping. Houdt van ruimte.

6 juni 2016 Leestijd 12

Expeditieleden aan het woord over hun rol en bevindingen die ze hebben opgedaan tijdens hun reis.

“Ik vind het zonde als we spullen hebben die niet gebruikt worden. Ik heb een kantoor, maar ik ben er vaak niet. Wat is het nut van die ruimte hebben dan? Terwijl misschien iemand anders een ruimte zoekt?” Marcel Kampman wilde een plek waar iedereen terecht kan. “Zonder vooropgezet idee, zonder een gelikt interieur. Een informele plek. Een plek waar je mag knoeien. Waar je vlekken mag maken. Omdat er in de directe omgeving voornamelijk formele plekken zijn.”


Marcel vindt kantoren – over het algemeen – belemmerend. “Door onze werkomgeving zijn we al beperkt in de manier van werken. Je kunt niet zomaar de boel de boel laten. Je mag er niet morsen. Tot de eerste vlek er is, mag er niks. Die eerste vlek is een verrijking. En een vlek.” Dus moest er een plek komen waar veel mag en die van niemand is.

“Het moest ruim. Tweehonderd vierkante meter leek me wel mooi. En iets met een ziel. Een plek die al bestaat, en al persoonlijkheid heeft. Die alleen een ander doel krijgt. En ik wilde het eerst Mors noemen. Zodat je er mag morsen. Maar daar kreeg ik gezeik over. Vond iedereen vies. Morsig. Toen dacht ik fuck it, de ambitie is dat het ruimte geeft. Daarom dus Ruimte. Waar? In de Gasfabriek. In Meppel. Hoe en wat precies, ben ik samen met Arnoud Olie aan het uitvinden. We nemen de ruimte.”